خالق دست خدا (از تولد تا مرگ با دیگو آرماندو)

خالق دست خدا (از تولد تا مرگ با دیگو آرماندو)

خالق دست خدا (از تولد تا مرگ با دیگو آرماندو)

دیگو آرماندو مارادونا؛ اسطوره بی‌بدیل دنیای فوتبال که در سال ۱۹۶۰ در کشور آرژانتین متولد شد و در سال ۲۰۲۰ چشم از جهان گشود.

اسطوره‌ای که قطعاً یکی از برترین های فوتبال است و البته که بسیاری از رسانه‌های ورزشی از او به عنوان برترین بازیکن تاریخ فوتبال دنیا نام میبرند.

مرد جنجالی فوتبال آرژانتین که نه تنها فوتبالش بلکه زندگی شخصی و مرگ او نیز با حواشی بسیار زیادی همراه بود.

گوینده: علی اکبر علی آبادی

آرماندو و زندگی خصوصی

د‌یگو آرماندو مارادونا روز ۳۰ اکتبر سال ۱۹۶۰ در بیمارستان لانوس شهر بوینس آیرس آرژانتین متولد شد و در یک خانواده فقیرنشین رشد کرد. او پنج برادر و دو خواهر دارد و خود پنجمین فرزند خانواده است ، پدرش دان دیگو کارگر آجر پزی و مادرش خانه دار بود.

از آنجا که خانواده او وضع مالی مناسبی نداشتند، او توان پرداختن به تحصیل را نداشت. دیگو در حالی که هنوز استعدادش به طور کامل کشف نشده بود در سن ۸ سالگی با انجام حرکات فوتبالی نمایشی در خیابان‌ها برای خانواده‌اش کسب درآمد می‌کرد.

او در نهایت در سال ۱۹۷۶ و در سن ۱۶ سالگی، بر حسب یک اتفاق به تیم نوجوانان آرژانتینوس جونیورز آرژانتین پیوست و این آغاز فوتبال اسطوره آرژانتین بود.

مارادونا در سال ۱۹۸۴ و در حالی که ۲۴ سال سن داشت با کلودیا ویافانه ازدواج کرد؛ ازدواجی که در ظاهر شبیه به ازدواج های موفق بود اما ۲۰ سال بیشتر دوام نداشت؛ مارادونا و ویافانه به طور ناگهانی و به دلیل نامعلومی در سال ۲۰۰۴ از یکدیگر جدا شدند.

دو دختر حاصل زندگی مشترک دیگو و کلودیا است. دختر نخست آنها یعنی دالما در سال ۱۹۸۷ متولد شد و در سال ۱۹۸۹ این زوج صاحب دختر دیگری به نام جیانا شدند.

اما این دو دختر تنها فرزندان دیگو آرماندو نبودند؛ در سال ۲۰۰۳ بود که پسری به نام دیه‌گو جونیور سیناگرا ادعا کرد که پسر دیگو مارادونا است. ادعایی که آزمایش DNA نیز آن را تایید کرد و تعداد زیادی از رسانه ها علت جدایی مارادونا و همسرش را پیدا شدن همین پسر ۱۷ ساله تلقی میکردند.

دیگو آرماندو بعد از طلاق از همسر اولش با ورونیکا ادوجا ازدواج کرد؛ اما این ازدواج نیز پایان خوبی نداشت و پیشکسوت فوتبال که حالا ۵۳ سال سن داشت، سرانجام و در سال ۲۰۱۳ از خواننده و مدل ۳۴ ساله آرژانتینی که یک فرزند پسر از او داشت جدا شد.

همسر او دلیل جدایی را پایبند نبودن مارادونا به زندگی مشترک و ابراز علاقه او به زنان دیگر اعلام کرد.

و درست در همان سال مارادونای ۵۳ ساله با روسیو الیوا فوتبالیست ۲۵ ساله کشور آرژانتین وارد رابطه عاطفی شد، رابطه‌ای که در ابتدا از علاقه شدید بین این دو خبر می‌داد اما در نهایت به ازدواج ختم نشد و بی‌سرانجام باقی ماند.

اما حواشی زندگی دیگو آرماندو فقط به ازدواج‌های او ختم نمیشود؛ در سال ۱۹۹۱ بود که که دردناک ترین حادثه ی زندگی مارادونا رخ داد، یعنی وقتی دیگو به دلیل رابطه با مافیای ایتالیا و حمل مواد مخدر دستگیر شد.

از اسطوره آزمایش اعتیاد گرفتند که جواب آن نشان می داد کوکائین گریبان گیر ستاره آرژانتینی شده و مقامات سریعاً دست به کار شدند و مارادونا را ۱۵ ماه از حضور در میادین فوتبال محروم کردند.

این محرومیت تمام شد و مارادونا که توانسته بود اعتیاد را ترک و رابطه‌اش با مافیای مواد مخدر را انکار کند به فوتبال بازگشت؛ نزدیک به ۲ سال بعد، جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا پایان راه بود. تک ستاره فوتبال جهان در اولین بازی مقابل یونان گل زد و بازی تمام شد اما ساعاتی بعد از بازی خبر ناگهانی دوپینگ او به دنیا مخابره شد.

اسطوره از توطئه حرف می زد اما نتیجه چیزی غیر از محرومیت او نبود. دیگو گیج وحیران در خیابان های لس آنجلس اشک می ریخت.

مارادونا که محرومیت‌ها و مواد مخدر او را از دوران اوجش دور کرده بودند در سال‌های پایانی فوتبالش به کشورش بازگشت.

او سرانجام در سال ۱۹۹۷ با پیراهن بوکاجونیورز (تیمی که فوتبال حرفه ای را از آن‌جا آغاز کرده بود) از دنیای فوتبال، با اشک های فوتبال دوستان که هرگز دوست نداشتند مرد تاریخ ساز را در این قامت ببینند، خداحافظی کرد.

آرماندو و مستطیل سبز

فوتبال حرفه ای را با پیراهن بوکاجونیورز که یکی از باشگاه های مطرح آرژانتینی است آغاز کرد.

سال ۱۹۸۱ و در حالی که ۲۱ سال سن داشت برای بوکا در پست هافبک تهاجمی ۴۰ بار به میدان رفت و ۲۱ گل نیز به ثمر رساند، آماری که نه تنها برای یک هافبک فوق‌العاده است بلکه برای کمتر مهاجمی دست یافتنی است.

این پیشرفت و آمار خاص باعث شد او خیلی زود مورد توجه باشگاه بارسلونا قرار بگیرد و در دو سالی که برای آبی اناری ها به میدان رفت نیز ۳۶ بازی به همراه ۲۲ گل را به نام خودش ثبت کرد.

مقصد بعدی او فوتبال ایتالیا و باشگاه ناپولی بود؛ ناپولی و مارادونا به کمک یکدیگر چهره جدیدی از فوتبال را در ایتالیا به نمایش گذاشتند.

او توانست برای باشگاه آبی‌پوش ایتالیایی ۲ قهرمانی سری‌آ، قهرمانی جام حذفی ایتالیا، قهرمانی لیگ اروپا و قهرمانی سوپرجام ایتالیا را به ارمغان بیاورد.

او ۷ سال برای این تیم فوتبال بازی کرد و در شهر ناپل تبدیل به اسطوره شد.

اما اگر اندکی اهل فوتبال باشید قطعا نام دست خدا را نیز شنیده‌اید؛ جام جهانی ۱۹۸۶، ورزشگاه آزتکا در شهر مکزیکو سیتی، مرحله یک چهارم نهایی و دیدار آرژانتین-انگلیس؛ حساب کار یک بر یک تساوی است و هیچکدام از دو تیم سرنوشت خود را در پایان این بازی نمیدانند.

۶ دقیقه از نیمه دوم گذشته و مدافع انگلیسی سعی میکند برای جلوگیری از حمله آرژانتین، با یک پاس به عقب با ارتفاع بالا توپ را به دروازه‌بان برساند، اما مارادونا با دخالت و تاثیری که با دست روی این توپ میگذارد توپ وارد دروازه میشود و از آن‌جایی که در آن دوره از هیچ کمک داور ویدیویی در فوتبال استفاده نمیشد آن گل مورد قبول داور واقع شد و آرژانتین با همان گل طلایی به فینال جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک صعود کرد.

وقتى از مارادونا درباره این گل سوال شد او گفت: دست من؟ نه این دست خدا بود که انتقام مردم آرژانتین را از بریتانیا گرفت.

او بعد از جدایی از ناپولی، پیراهن تیم‌های سویا، نیولز اولد بویز را هم به تن کرد و در نهایت بعد از بازگشت به کشورش با پیراهن بوکا جونیورز از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و چندی بعد وارد دنیای مربیگری شد.

آرماندو پس از مرگ

او آن روزها حال و روز خوبی نداشت؛ چندروزی بیشتر از عمل جراحی مغز او نگذشته بود و داشت دوران نقاهت را پشت سر میگذاشت؛ همه فکر میکردند به خیر گذشته و خطر رفع شده تا روزی که ناگهان خورشید در آرژانتین طلوع نکرد.

۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ یا به عبارتی ۵ آذر ۹۹، یک حمله قلبی منتها نه فقط برای دیگو آرماندو بلکه گویا به قلب تمامی مردم آرژانتین و فوتبال دوستان دنیا حمله شده است.

خبر تلخ همینطور دست به دست میچرخید و هنرمندان و ورزشکاران و ورزش‌دوستان دنیا یکی پس از دیگری به نحوی ابراز تاسف میکردند.

همه‌جا صحبت از مردی بود که اگر زندگی سالم‌تری داشت و اعتیاد را در ورزش دخیل نمیکرد خیلی بیش از اینها میتوانست به زندگی ادامه دهد.

جامعه فوتبال یک‌رنگ سیاهپوش شد، ورزشگاه‌های مهم دنیا یکی پس از دیگری به احترام او تاریک شدند، دیگر هیچ دیدار رسمی بدون یک دقیقه سکوت به احترام مارادونا آغاز نمیشد، باشگاه ناپولی در پشت پیراهن تمامی بازیکنان نام او را نوشته و ورزشگاه سن پائولو شهر ناپل نیز زین‌پس با نام ورزشگاه دیگو آرماندو مارادونا خوانده میشود.

رئیس جمهور آرژانتین نیز ۳ روز عزای عمومی اعلام کرد و در کاخ ریاست جمهوری با جسد بی‌جان دیگو وداع کرد.

گرچه به دلیل محدودیت های کرونایی تنها گروه کوچکی از خانواده و نزدیکان دیگو در مراسم تشییع و تدفین او حضور داشتند اما در دیگر نقاط آرژانتین هیچکس این ویروس را به رسمیت نمیشناخت و در گوشه و کنار هر شهر عده زیادی از مردم مشغول اشک ریختن و عزاداری برای اسطوره‌شان بودن.

با مرگ دیگو آرماندو یکی دیگر از اصلی‌ترین تیکه‌های توپ ۴۰ تیکه فوتبال نیز جاودانه شد؛ نام او و خاطراتی مثل دست خدا و حواشی تلخ و شیرین زندگی‌اش برای همیشه در ذهن و قلب فوتبال‌دوستان باقی خواهد ماند.

به قلم علی اکبر علی آبادی

 

 

لطفا نظر خودتان را با ما در میان بگذارید
علی اکبر علی آبادی
علی اکبر علی آبادی هستم؛ گزارشگر و خبرنگار رسانه ملی، عاشق گویندگی،علاقه مند به دنیای قلم، مطالعه در مورد ورزش و عشق به فوتبال از کودکی با من بوده و در کل اهل دنیای رسانه

مقالات مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهارده + 17 =